Öyle yada böyle, er yada geç bu parazit yaşamın sona ereceği belliydi. İstesek de istemesek de zaman o kadar hızlı akıp geçiyor ki.
19 Ağustos’un ilk saatinde, evden çıkıp Amerikan Hastanesi’ne giderken, Zeyno’nun odasında korkudan ağlamıştım, ya herşey yolunda gitmezse kaygılarıyla,,,
Eve geldiğimiz ilk günler sadece 3-4 saat benden ayrı yaşayabiliyordu, o da aynı evin içinde olmak kaydıyla 🙂
Sonra yarı kırkı- tam kırkı, 2. ayı, 3. ayı derken, Zeyno biraz düzene girdi. Ankara’da kendisini bırakıp gece gezmelerine bile başladık 🙂 ama gündüzleri hiç ayrılmadan 🙁
Aklımda bir sürü “nasıl” ile işe başlıyorum bugün.
Anne olmak zor, çalışan anne olmak gerçekten çok daha da zor…
Herşeyin güzel ve kolay olması dileğiyle,,,
Aman da aman blog da açarlarmışşş..Canımmm, annelik sana çok yakışıyorrr. You r prettier than ever…seni seviyorum:)) Yasesi
Canım herşeyin iyi ve güzel bir o kadar da kolay olmasını diliyorum…çok öpüyorum ikinizide…
Bu yorum yazar tarafından silindi.