Hadi bakalım hayırlısı. Zeyno’s yabancilamayi öğrendi. Bazen birinin suratına bakıyor ve birden canından can koparmiscasina başlıyor ağlamaya. Ama nasıl bir ağlama. Gözler kipkirmizi oluyor, gözlerinden damla damla yaslar akıyor. Ancak kucağımda sakinlesiyor.
Aslında benim de içten ice hoşuma gidiyor, Zeyno’s ile aramizdaki bu özel bağ hergün biraz daha güçlensin, kızım anasının kızı olsun istiyorum 🙂
